Gidiyorum bile demedi..Siyah bi mendil bıraktı sadece oturduğum masanın üserine. Gözlerimden akan kanları çaktırmadan silebilmem için... Bikaç gün sonra hastanelik oldum doktor kanımdaki tuz oranının çok fazla olduğunu söyledi yüzünde üzgün rolu yapan bi ifadesizlikle, tedavi olmam imkansızmış.. 'hadi ya' dedim, 'ben bilmiodum sanki geri dönmiceeni..' Nazikçe kapıyı gösterdi, bende nazikçe orta parmağımı..Çok da umrumdaydı gözyaşı kanamasından ölmek..

  Güneşin altında terkedilmiş parklarda çocukluğumu alkol komasına sokmaya çalışırken hep gittiğin yöne doğru daldı gözlerim. Ölü kuşlar ve ölü kelebekler armağan ettim denize. Denizi ve ölümü çok seversin ya hani, bananeyse.. Aslında sadece asfaltta çürümelerini istememiştim yada bi çöpçünün süpürgesinde yok olmalarını, neyse..

  Çocukluğum hala yaşıyo, kuşlar ve kelebekler hala ölü, gözyaşlarım kanımda katilcilik oynuyo hala ve sen hala dönmiiceini söylemedin bana..Gittiğinden bile emin olamıyorum bu karmaşanın içinde..

Ağır bi suçlamaydı benim için bu, tüm hayatım gibi.. 'değilim.' dedim'ben yapmadım..' . ' evet sendin ' dedi 'sen çaldın onları , geri ver..' titriyodu sesi anlam veremedim.. 'ben senden hiçbişey çalmadım' dedim 'karıştırıyosun..' 'hayır.' dedi 'gördüm seni. onları çalarken gördüm, yaşarken gördüm.. geri ver nolur, burda kalmak istemiorum, tahmin edebileceindende kötü..' afallamıştım.. ne diyebilirdimki? batan güneşi izlerken yanıma gelmiş hırsız diyordu bana. duygularını çalmakla suçluyordu, hayatını çalmakla suçluyordu. beni cinayetle suçluyordu.. 'Beni rahat bırak..Seni tanımıyorum bile..' 'tanıyosun, hayatımı sen yaşadın benim kadar tanıyosun beni, kendi hayatın yetmiyomuş gibi bnmkinide yaşadın. Senin yüzünden ölü doğdum ben..' bukadarı da fazlaydı ama. şeffaf gözlerine baktım, 'hayır' dedim 'o ben deildim' bi sigara yaktım artık batmayan güneşe karşı, 'gerçek bile deilsin sen, beni suçlamayı kes..' kaltım, yürümeye başladım, arkamdan fısıldamaya devam etti o, nekadar uzaklaşırsam uzaklaşayım.. bi kaldırımın kenarına oturup kulaklarımı tıkadım, makyajım aktı....yaşamakla suçlamıştı beni..

'hırsızsın sen hırsızsın..' 'hırsız!'...

Yaşamadığım tüm aşklarımı sevişmiştim seninle, sonrada gözlerinde ağlamıştım, yeşile bulanmıştı çaresizce yüzümü kapamaya çalışan çocuk ellerim. Fırtınaların wardı siyah saçlarında. Her baktığımda beni daha uzaklara savurduğun rüzgarların.. Hep benimle kalacağından korkmuştum, benim için taşıdığın anlamdan korkup gittiğinde..Sen bende dolup taşarken ben senin içindeki doyumsuz boşluğu anlamaya çalışan bi çocuktum sadece..ve sen artık umursamazca geçip giderken yanımdan ben yalnızca arkandan bakabiliorum, ellerimde gözlerin yeşili pastel boyalarım...